Sen gittiğinden beri gülmedi hiç yüzüm...Unuttu sevinmeyi!Gülümseyişleri de...Unutmadığım tek şey oldu yokluğun...Her yeni doğan sensiz günle,her
yeni başlayan sessiz geceyle yeniden var olan...Karamsar bulutlar,tükenmez umutsuzluklar sardı yüreğimi...Bitmeyen özlemler,senle dolu bitmek bilmeyen
kederler....Zor...İnan ki çok zor geldi bana yokluğun...Kapkaranlık kederime tutarken yüreğimin umut ışığını,hep yerini dipsiz dertlere bıraktı gelmeyişlerin...
Aydınlatırken yüreğimi yüreğinle avuçlarımda kaldı sahipsiz yoksulluğum...Senden yoksunluğum...
Gün geldi ki gözümden sağnaklarca boşanan yaşımdın...İçimde,ta gönlümün göz değmemiş bir yerlerinde sebepsiz firarımdın...Neden,nelerden,kimden
kaçtığı belli olmayan...Düşünürken sürekli seni gün geldi ki beklentisiz beklentilerimdin...Ucu bucağı belli olmayan susuz çöllerde ki tek bir damla suyum...
Yıldızları avuçlarıma alıp gözlerimi her gece sensiz yeniden kapadığım gecelerimdin...Geçmesi bi o kadar zor gecelerim...Uyanması bi o kadar zor olan sabahlarım...
Gün geldi ki sevinci oldun yüreğimin...Tek yaşama arzusu kalbimin...Seni hatırladığım anlarda ki gülüşlerim oldun...Sebepsiz de olsa tebessümlerim...Haykırışlarım
oldun "Seviyorum..." diye...Bilinmeyen uzaklıklara duyurmaya çalıştığım çığlıklarım...Herşeyimdin...
Zaman nelerimi aldı yaşamımdan...Arsızca,tutarsızca işliyor bak hala...!Dönmeyişlerine çalışıyo saatler adeta...Boş bekleyişlerime...Her geçen dakika
sensizliği işliyo bedenime...Acımıyor zaman...!Senin zamansız gidişlerine...Yokluğunla varlığını bir tutup senin ömrümde asla olmadığını kabullenmeye çalıştığım
anlar bile acımıyor bana..."Yoktu...Hiç bir zaman olmadı öyle biri!" diyorum kendime...Tekrar bir dert daha ekliyorum dermansız kederlerime...Çok şey öğrendim
yokluğunda...Bir sensizliği öğretemedim şu garip gönlüme...Bir sensizliği kabul ettiremedim zavallı yüreğime...Alışmış gönlüm,seni istiyor işte...
Ne çok anıyla saklı zamanlar bıraktın bana...Tekrar yaşanması mümkün olmayan anlarla dolu anılar...Kalbimde ki tek hazinelerim senden sonra...Senle dolu
yanlarım!...Senle dolu günlerim...Kalbimi söküp yerinden verirdim sana isteseydin...Ben seni öyle sevdim...Çıkarsız...Yalansız...Karşılıksız sevdim...Ama sen
bilmedin...!Beni öylece bıraktın sensizliğinle ve gittin!...Çırpınıp duruyorum işte gönlümün kopardığı fırtınalarla.Alışılması zor düşüncenle mücadele ediyorum...
Meğer ne çok alışmışım ben sana...Ne çok kaptırmışım sana kendimi...Sanki sensiz asla yaşayamam,nefes bile alamam sanmışım...Geceler geçmez,günler
tükenmez sen olmayınca sanmışım...Oysa geçiyor zaman işte...Bana inat,sana inat,bu sevdaya inat...Gidişlere,bitişlere,çaresizliğime inat...Her geçen gün daha da
beliren kimsesizliğimle...Bilmediğim sokaklarda bile hep seni arayan gözlerimle...Sensiz geceler...Sensiz sabahlarla...Sensiz kışlar,sensiz baharlarla...
AKIP GİTTİ ZAMAN YOKLUĞUNLA...