| Büyüme Sakın Küçük Kız...
BÜYÜME SAKIN KÜÇÜK KIZ
Küçücük kağıtlardan, renkli kalemlerden, bir tebessümden, daha dün açmış bir kır çiçeğinden mutlu olmayı başardın ama; hayatı ciddiye almamayı başaramadın..
Adını koyamadığın mutluluğa giden yollarda kayboldun.
Hayat denen balta girmemiş ormanın karanlık labirentlerinde bulamadın kendini..
Yalancı rüzgarlar konuk oldu dallarına daha çok....
Çocuk oldun üzdüler, büyüdün kaldıramayacağın ağır sorumluluklar yükledin kendine, hata yaptıysan affetmediler seni...
Hiçbirzaman olmayacak olanı, insanların seni anlamasını beklerken, muhteşem bir hata yaptın
ve kırıldın,
üzüldün,
ağladın...
Seni sen olduğun için seven ne kadar az insan varmış çevrende.
Belki de nedeni buydu, dostlarının sayısının bir elin parmaklarını bile geçemeyişinin...
Kitap okumayan, şiir sevmeyen, sokaklarında kimsesiz kedilere tekme atan insanların yaşadığı bir ülkede, şiir gibi yaşamaya kalktın hayatı..
Ve böyle bir ülkede, anlayamadın kafayı yememek için, insanın bir tahtasının eksik olmasının gerekliliğini...
Sahte gülüşlere yer yoktu hayatında,
şaha kalkmış sevinçlerinin hemen yanında,
yakıcı bir hüzünde bulunurdu duru bakışlarında...
Berbat bir acemi, su katılmamış bir amatör olarak atıldın kavgalarına. Nedeni buydu belki de, yolunun düştüğü her cephede aldığın yenilgilerin...
(alıntıdır)
|