Köşe başında beklerdi yalnızlığım,
Üstümde yırtık bir elbise,ay ışığının hüznüyle bakardı gözlerime.
Elinde patlamış bir top koşardı ona çocuk yanım.
Aksak eliyle şişirirdi çocuk yanımın,çocukca egolarını tıpkı topumu götürüşüm gibi yanına umutla...
Ve karşılığında bir avuç hayal alırdı benden sebepsiz.
Ben umursamazdım...
Ben olmadan anlamsızlaşır hayallerim ve hep hayal üretebilirim derdim çocukca bir cesaretle...
Ve her koşuşumda ona, biraz daha büyüdrüm bu sebep...
Ve o...
O hep daha fazla hayal için beklerdi beni.
Beni ve herkesi o köşe başında...
Kimse büyüdüğünü anlayamazdı,
O bir avuç hayal karşılığı beklerken bizi sokak lambasının altında...
Köşe başında beklerdi yalnızlığım,
Bir aşk acısı hakimken bedenime,
Bu sefer aşık tarafım koşardı ona kırık yüreği ellerinde...
O bu sefer aksaklığı biraz daha gitmiş beklerdi beni aynı yerde...
Yaralanmış yanımı tutardı o eliyle...
Ben bir avuç hayal uzatırdım derken aynı aksak eline.
Oysa ben anlayamazdım...
Oysa ben onardığı yaralara karşılığı aldığı hayallerim için beklediğini bilsem de umursamazdım...
Ve o bir avuç hayal daha istemeyi hep sürdürürdü benden...
Ben uzatır dönerdim yatağıma aşık yanımla...
Geriye onarılmış ve aşktan korkan ürkek bir benlikle yaslanırdım yastığıma...
Biraz daha büyür ve biraz daha hayal kaybederdim o köşe başında...
Köşe başında beklerdi yalnızlığım,
Hep kırılan bir yanım olurdu mutlaka...
Ve onarılmaya muhtaç yanlarım...
Her seferinde bir avuç hayal daha uzatırdım ona...
Ve bir avuç hayal karşılığı biraz daha büyümüş dönerdim yatağıma...