"Ben bir Dolunay’ım dolaşırım dünyada, Kimi gün gerçekteyim, kimi gün rüyada. Saz aldım, söz aldım, gönüllerde yol aldım, Bir muhabbet delisi, Dolunay’dır adım. Dost düşman muhabbette sevgide buluştu, Uzak yakın insanlar elele tutuştu, Dost ile muhabbete, sevgiye ben varım, Bir muhabbet delisi, Dolunay’dır adım. Seveni severim, yüreğim açık benim, Biraz uçuk derler, bir adım deli benim. Deliliğim zararsız, dosta can adarım, Bir muhabbet delisi, Dolunay’dır adım. Kim der ki Dolunay, dostlarını incitsin, Kim der ki Dolunay, sevgiyi terketsin. Sevgi varsa, orada elbette bende varım, Bir muhabbet delisi, Dolunay’dır adım. Tavrım sert olsa da, yufkadandır yüreğim, Namerde baş egmedim, bükülmez bileğim. Elimde gül oldu, yürekten sevdalarım, Bir muhabbet delisi, Dolunay’dır adım. Ben gönüller perisi, Dolunay’dır adım.
Bazen söylenecek hiçbir şey kalmamış gibidir, bazen de hayat hiç yaşanmamış gibi... "Keşke hiç doğmamış olsaydım" der gibi... Ceninıken aldığımız negatif kayıtları geri dönüp silmek istercesine.
Böylece söylenecek şeyler biterken, "Benim Adım Cenin" kitabı çıktı. Yığınla "Benim Adım Ölüm" kitaplarından çok farklı tabiidir ki... Taa annemizin rahminde minicik bir ceninken ve de ceninlikten kurtulup doğuma hazırlanırken aldığımız sağlıksız kayıtların; bize, kişiliğimize, alt beynimize neler yaptığını anlatıyorum masal-fiction-şiir-rüya-sembol diliyle. Yani temel inşaat bozukluklarımızın yaşamımızı bir insan depremine çevirme özelliğini anlatıyorum anlaşılması güç cenin diliyle. Ceninliğini merak edenlerin; "Anneciğim bana hamileyken neler yaşadın?" sorusunun cevaplarından çok ötede olacak okuyacaklarınız. En azından bunu vaadediyorum.
Yaşamımın; alt beyinsel "İlahi adalet" ile üst beyinsel "Mal canın yongasıdır" ve "Adalet mülkün temelidir" çatışmasını yaşadığı şu anlarında, en başta yarattıkları için "Yaradanıa", beni anlayan veya anlamayan tüm inanc delisiyim diyen dostlarıma armagandır.