07-10-2008, 09:39 PM
|
#1 (permalink) |
|
Prenses
   
|
Yoksun!
Kalabalik içinde yalniz biri, sen.
Yoksun! Kaybolursun kalabaligin içinde, yok olursun tuhaf bir serseri gibi... Umursamazsin belki insanlarin üzerine gelmesini. Hatta bazen çok ilginçtir, kahkahalarinla gülersin komik geldiginden mi bilinmez. Ölümden kaynaklanir belki de yasayamamaktan doya doya! Rüyalarinda düsler görsen, rüyalarinda gerçekleri gerçekten hissetsen kisaca ayaktayken yatsan uykuya, bilinir mi gerçekler? O zaman belki de islak düsler resimlerde kalir, belki de kalmaz... Bilinmez ki dimi? Ama birseyi çok iyi bilirsin. Oradasindir! Kalabalik içerisinde yasayan bir serseri. Bazen birilerinin seni tutmasini, yardim etmesini beklersin düsmeden hemen önce, bazen de yaklasanlari, sicak davrananlari görür, hisseder; kaç benden dersin. Git! Uzaklas! Fisilti gibi gelen merhabalara yeni bir tanesi eklenir ve hâlâ dimdiksindir , boynu egiklerden degil! Her sey yolunda dersin, günes yakmaya , insanlar sikistirmaya devam eder. Bir ara güzellikler parildar ama bazen de söner. Asktir belki bu. Yolda devam edersin yürümeye ve bir AN..... yollar ayriliverir. Tekrar tut beni dersin, tut beni! içinde patlamaya hazir balondan bahtiyar, yalanci kimlikleri hayatin ve kosup kaçmaya baslayan insan, sen!.... Bazen her sey doruk noktasina ulasir ve durursun.. Karsinda birini farkedersin aniden. Düsünürsün. Hiç yolda olmayan biridir, bir anda kendini bulursun onun yolunda veya o seni bulmustur senin yolunda. Bir ucunda sen bir ucunda o. Ortada bulusalim dersin ama ne yol vardir ne de hayatin dogrulari o anda. Fisilti bir merhabayla baslar ve elvedayla biter... Günes yakmaya devam eder. Herseyi çikarir, istenmezleri ativerirsin üzerinden. Sev beni dersin. Sev beni, hiç kaçirmadan gözlerini sev beni. Anla beni dersin. Günesin yakisini , ayçiçeklerinin boyunlarini günese çevirmelerini izlersin... Kirilmayi hak etmedim ben dersin. Kirilmamaliyim! ama.... Bu kalabalik içerisinde senin gibi olan biri daha vardir, gözlerini senden hiç ama hiç kaçirmayan biri. Önce göremezsin onu. Ya da görürsün ama dikkat etmezsin. Sonra düsünürsün. Kalabaligin içinde yalniz bir serseri dersin ona, belki de lüzumsuz biri. Gelisimi anlayamazsin, degisimi oldugu gibi... ama kimbilir belki de anlarsin... iste o zaman akliselim gezmeye gitmistir. bilemezsin ki.. Anlayamazsin onu. Anlayamazsin onun hissettiklerini, ya da anlarsin ama tahmin edemezsin, kendi hissettiklerini. Sev beni diyeni anlayamazsin, seni sevmeyeni anlayamadigin gibi. Kalabaligi olusturan tüm yalnizlar hep bir araya gelir, monotonluk artik yok derler! Yarinlardan, geleceklerden bahsederler, güzelliklerden bahsederler. Haykirirlar. Söylenenler, bilgiler, sevgiyle eyleme dönüsür. Zaten öyle degil midir? Bilgiler eyleme sevgiyle dönüsmedigi sürece sifirdirlar. Günesin, aydinligin bu büyük zaferinden karanlik korkar, kaçar gider baska karanliklara. Tutulamaz sensizligin mahçuplugu. Sessizlik rahatsiz eder, kendini zavalli, suçlu hissedersin belki de... dayanamazsin mantigin direnisine ve iste o an! Düsledigin andir belki de...
___________________________________________________________________________
Herkes Cennete Gitmek İster Ama Kimse Ölmek İstemez  Bn Kendimden KaÇıorm Yoq KimSElere ZarArım... doKunmaıN ! héR TürLü ya$aRım. aLdııM néFésLéRdé Paınız oLuÇaqsa eéR Bazı ŞéyL"Rin soNuda qéLiR. iNanıRım ! |
|
 |
| Konu Araçları | |
|
|
