Bazen anlatmak zorlaşır duygularını. Ne hissettiğini ya da hissetmediğini karıştırırsın birbirine. Karanlıkta yazı yazmaya benziyor şimdilerde yüreğimde sevmek. başlanan bi harfin bitiş yerini bilmemek, ışığına koşan pervane misali uçup uçup ulaşamamak ya da yazıp yazıp okuyamamak...
Neden şimdi gitmiyorsun yüreğimden?
oysa şimdi gidersen herşey çok daha kolay olacak. Ne benim aklımda soru işaretleri ne de senin gözünde yaşlar. ayrılıkları da tam vaktinde yaşamak lazım. ben küçük yüreğime büyük harflerle yazdım adını sen ne yazdın bilmiyorum....
Neden şimdi gitmiyorsun yüreğimden?
bu yüreğe ağır gelmekte sevdan ben öyle deli yaşadım ki seni bi gülücüğe sığdırdım koca sevincimi, yağmurlara haykırdım akan gözyaşlarımla adını, bu şehrin semaları biliyor seni nasıl deli sevdiğimi ama sen ne yaşadın bilmiyorum...
bence şimdi git daha fazla ağlatma bu gözleri...

Seni ne çok sevdim ben. Ne çok gözyaşı döktüm senin için. Geceleri sen yatağında meleklerin kanatlarıyla uçarken ben penceremin önünde senin rüyana girmek için dua ederdim. Bir bakışına, bir dudak kıvrımında titreşen gülüşüne ulaşmak için dünyanın bütün çiçeklerini önüne sererdim.

Şiirler, şarkılar, sevgiler içimde tutuşan bir ateş, onun yangınında senin için kül kesildim. Ağır hastalar geceyi zor geçirir. Sabahı bekler kırgın yürekler, hasta umutlar, yalnız ruhlar. Yalnızdı gecelerim. Hastaydı gecelerim. Kan kaybından giden bir yaralı gibi umarsızdı gecelerim. Bir uçurumun kenarına beni taşıyan karabasandı gecelerim. Adına yalnızlık dedim. Sensizlik dedim.. Sen beni bilmedin, beni tanımadın, beni sevmedin.. Bu bir ölümdü, bu bir fermandı .. Bıçak kesmez artık beni, ip asmaz, çeküller yüreğimi taşımaz. Yaşamak mümkün değil, yalnızlık karanlık kapılarıyla üstüme kapandı. Amansız acılar içindeyim.

Ey Sevdiğim.. Ben seni ne çok sevdim. Dünya bildi, bir sen bilmedin. Yalnızlığın diğer adı aşka karşılık almamaktır. Kaçılamayacak kadar yakın, tutulamayacak kadar uzak bir yerdesin.. Benim aşkıma yalnızlık kucak açtı. Senin yokluğuna dokundum, içim yandı. Odamın çıldırtan sessizliğinde sana seslendim. Yankısı döndü dolaştı, senin kapıların bana kapalı. Kendi sesim yine bana ulaştı. Anladım ki beni hiç duymayacaksın.

Sana sitem edemem. Sana kırılamam. Bir tek dileğim var senden, son bir tek isteğim. O da MUTLU OLMAN.

MUTLU OL SEVDİĞİM.. BİRİCİĞİM.. AŞKIM. NEREYE, KİME GİDERSEN GİT YETER Kİ SEN MUTLU OL...

Veda Ediyorum ;
Saat gecenin bir yarisindayim, günlerden ne bilmiyorum. Bilmem gerekli mi ki yasanan bunca igrençlikten sonra. Kalbim her aldatildiginda yok olup giden bir mum gibi eridi... Dört duvar arasinda bunaliyorum gün geçtikçe. Siginacak limanim yok ki korkularimdan kurtulayim, her limanda ayri bir firtina, her limanda gemiler yarali tipki benim gibi. Odamda yalnizligimla savasirken sen nerelerdeydin peki? Hadi cevap versene kolaysa, hadi simdi beni sevdigini söylesene... inanmiyorum sana da sevgine de.Gerekirse kalirim tek
basima, kafa tutarim hayata, isyan ederim karanlik gecelere... Ama beni öylesine tükettin ki gücüm yok... Artik sevgi pesinde kosmaktansa toprakla bütünlesmek istiyorum. Verilecek bir avuç sevgi yerine toprak istiyorum, hadi örtün üstüme. Aglamayin bu aceleci gidisimden sonra ne olur çünkü bilin ki böyle çok daha mutlu olacagim. Içkiye yenik düsen bu bedenimi daha fazla ayakta tutamazdim... Hakkim olmayan seyleri istemistim belkide. Yalnizliklari yazarken, küçücük yüregimle soguk duvarlara, içimde sen vardin. Soguk duvarlar beni üsütürken, kalbim sizliyordu içten. Sensizlik bu kadar zor gelirken, ben sensizlikle savasiyordum. Oysaki bu kadar erken ölmeyi hak etmemistim.Yalnizligi bu kadar agir yasamamaliydim. Kimseye duyuramadigim sesimi bir avuç toprak dinlerdi. Kim bilebilirdi ki bu bir avuç topragin bu kadar erken üzerime serilecegini... Ve bende o üstüme serilecek toprakla kavusmami çabuklastiracagim sadece... Hosçakalin...

bu yazı böyle bitmemeliydi... böyle olmamalıydı...............
kalbim seninle.........