Sadece Bencil İnsanlar Ölürken Sewdiklerini Yanında İster

**einsamleben** · 09-13-2007, 01:46 AM

15 temmuz 07 ) Bu gün gittiğinin 34 cü günü,(18 ağustos 07) yıllar önce beni ölümden kurtardığın yerden şimdi geldim, benim için azraile meydan okumuştun, ama kendin yenik düştün 17 yaşındaydık o zamanlar iki gündür o sahillerde gezindim beni kurtarmasaydın denizde boğulup ölmeme izin werseydin, şimdi gittiğin yerde beraber olcaktık . Seni çok özlüyorum , annem o lanet hastalığın adını söylediğinde sanki beynime bir kurşun yemiştim ,beş ay sonra bu dünyadan gidicektin , ben bu acıya nasıl dayancam, sana can borcum war dı we ben bunu ödeyemiyordum ,elim kolum bağlı.Hastalığın süresince günler öyle çabuk geçti ki.hastaneye yattığını haber werdiler duyar duymaz hemen sana koştum doktorlar birkaç gün sonra taburcu olabileceğini söylemişler ailene, meğer ölüm gününe 3 gün warmış etrafına yine neşe we gülücükler saçıyor her kezle şakalaşıyordun, sana tek bir kelime söyliyemiyordum , beni bırakıp gitme demeyi söylemeyi çok istedim ,diyemedim işte, desem ne değişcekti ki lanet olası hastalığının bi çaresi yoktu .Hastane çıkış kapısına gelmiştim telefonumu odanda unutmuşum geri döndüm, pencerenden dışarıyı seyrediyordun, artık kimse yoktu yanında bir müddet öylece sana baktım sonra benim geldiğimi fark ettin, göz - göze geldik işte artık yüşleşme anı gelmişti , ben ölcem diye başlamıştın söze neden şimdiye kadar ziyaretine gelmediğimden hesap soruyordun, haklısın canımın-içi , ne desen haklısın canımı weremediğim için yanına gelemiyordum, borcumu ödeyemiyordum we gözlerimin önünde eriyip gitmeni görmek istemiyordum , mümkün olsaydı ALLAH canımı alıp sana vercek olsaydı bir an bile senden kaçmazdım. Manewi desteğe ihtiyacın wardı biliyorum, senin çewrende yine ziyaretine gelenler wardı, onlar seni görmek istiyordu sense beni ama beni teselli edecek beni anlıycak kimse yoktu yanımda ,zaten kimsenin anlamasını beklemiyordum da,sadece kendime hayrım yoktu sana nasıl hayrım olsunduki. Can borcu nasıl ödenir diye, günlerce,haftalarca,aylarca bu soru beyni mi yedi bitirdi we sen günden güne eriyip giderken, ben hiçbir şey yapamıyordum . Hayatımda tanıdığım sadece üç parmağımın sayısını geçmeyecek çok özel insanlardan birisin , kalbimdeki yerini hiç kimse ama hiç kimse dolduramaz , ertesi gün yoğun bakıma alındığın haberini aldım, hemen yanına koştum gece yarısı olmuştu doktor sabaha kadar her şeyin yoluna gireceğini anlatmaya çalışıyordu ailene, bense seni görmek istiyordum hiç kimseyi dinlemeden yoğun bakım kapısından içeri girdim beni engellemeye çalışıyorlardı, onları dinleyemezdim seni görmek istiyordum çünkü, doktorları we hemşireleri çok zorlamışım ki seni görmem için izin wermek zorunda kaldılar, yanına geldiğimde beni merak etme çok iyiyim diyordun we gülüyordun fakat acı çektiğini gözlerin anlatıyordu , doktor yanımıza gelmişti bana merak etme biz buradayız her şey düzelcek demişti hastaneden uzaklaştırmıştı nerden böyle olacağını bilirdim oysa sen ölürken yanında hiç kimseyi istememişin daha sonra doktorun açıkladı o zaman anladım demekki sadece bencil insanlar ölürken sewdiklerini yanında isterlermiş sen bencil değildin sen bi-taneydin yinede aklım almıyor , nasıl bu kararı aldın nasıl , eşini,çocuklarını, anneni- babanı, kardeşlerini ,beni bizleri nasıl bir anda elinin tersiyle ittin, sabah annem bana telefon etti hemen gel ben çıkıyorum dedi, size geliyormuş benimse aklıma gitmiş olduğun, bizi beni terk etmiş olduğun gelmiyordu daha zamanı değildi , bu can borcunu ödemenin bir yolu olmalıydı senden bi haber almak için hastaneyi aradım acı haberi bir hemşire werdi inanmadım 6 saat önce seninle konuşmuştuk yanındaydım elini tutuyordum gülüyordun ,ben iyiyim merak etmeyin diyordun,neden gittin neden ölüm sana yakışmadı be bi- tanem yakışmadı we ben sana borcumu ödeyemedim sonra size gittim annen we hayat arkadaşın çocuklarının annesi ağlıyordu ortalık yıkılıyordu oysa benim gözlerimde bir damla yaş yoktu bilirsin ben ağlayamam ağlayamadımda .öldüğüne inanamıyordum cenaze arabası ewin kapısına dayandı , hala inanamıyordum sadece ruhum- ruhum çok acıdı insanın ruhu acırmı diye merak ederdim , içimden bir şeyler kopuyor , şimdi sensizim we sana can borcumu ödeyememenin sancısını yüreğimde yaşıyorum, cenaze arabası mezarlığa doğru yol almaya başladı bende hemen arkandaki arabadaydım bir ara seni
sollayıp mezarlığın kapısına senden önce gitmek istedim ,mezarlığa girmene izin wermiycektim toprak olmanı istemiyordum beni bu dünyada yalnız bırakmamalıydın bana bunu yapmıycaktın - yapmıycaktın işte , gözlerimin önünde seni toprağa werdiler, ne kadar acı demi, bende o an bi karar aldım, sen nasıl beni bırakıp gittiysen bende tanıdığım, bütün insanları birer birer hayatımdan çıkaracağım ,hiç kimseyi istemiyorum artık hayat dewam edecek , nasıl onuda bilmiyorum. Babam her zaman bana güçlü ol güçlü olmak zorundasın der ben bu gücün altında eziliyorum artık .

alıntıdır

09-13-2007, 01:46 AM	#1 (permalink)
einsamleben Prenses Ezberim Üyelik BiLgilerim Üyelik tarihi: Sep 2006 Nerden: Nerde bilmiyo.. Üye No: 13021 Mesajlar: 4.526 Ezberim Tşk İstatistikleri Tesekkür: 1210 928 Mesajına 1409 Kere Teşekkür Edildi Ezberim Rep PuanLaması İtibar Gücü: 372 Rep Puanı: 27955 Rep Derecesi:	Sadece Bencil İnsanlar Ölürken Sewdiklerini Yanında İster 15 temmuz 07 ) Bu gün gittiğinin 34 cü günü,(18 ağustos 07) yıllar önce beni ölümden kurtardığın yerden şimdi geldim, benim için azraile meydan okumuştun, ama kendin yenik düştün 17 yaşındaydık o zamanlar iki gündür o sahillerde gezindim beni kurtarmasaydın denizde boğulup ölmeme izin werseydin, şimdi gittiğin yerde beraber olcaktık . Seni çok özlüyorum , annem o lanet hastalığın adını söylediğinde sanki beynime bir kurşun yemiştim ,beş ay sonra bu dünyadan gidicektin , ben bu acıya nasıl dayancam, sana can borcum war dı we ben bunu ödeyemiyordum ,elim kolum bağlı.Hastalığın süresince günler öyle çabuk geçti ki.hastaneye yattığını haber werdiler duyar duymaz hemen sana koştum doktorlar birkaç gün sonra taburcu olabileceğini söylemişler ailene, meğer ölüm gününe 3 gün warmış etrafına yine neşe we gülücükler saçıyor her kezle şakalaşıyordun, sana tek bir kelime söyliyemiyordum , beni bırakıp gitme demeyi söylemeyi çok istedim ,diyemedim işte, desem ne değişcekti ki lanet olası hastalığının bi çaresi yoktu .Hastane çıkış kapısına gelmiştim telefonumu odanda unutmuşum geri döndüm, pencerenden dışarıyı seyrediyordun, artık kimse yoktu yanında bir müddet öylece sana baktım sonra benim geldiğimi fark ettin, göz - göze geldik işte artık yüşleşme anı gelmişti , ben ölcem diye başlamıştın söze neden şimdiye kadar ziyaretine gelmediğimden hesap soruyordun, haklısın canımın-içi , ne desen haklısın canımı weremediğim için yanına gelemiyordum, borcumu ödeyemiyordum we gözlerimin önünde eriyip gitmeni görmek istemiyordum , mümkün olsaydı ALLAH canımı alıp sana vercek olsaydı bir an bile senden kaçmazdım. Manewi desteğe ihtiyacın wardı biliyorum, senin çewrende yine ziyaretine gelenler wardı, onlar seni görmek istiyordu sense beni ama beni teselli edecek beni anlıycak kimse yoktu yanımda ,zaten kimsenin anlamasını beklemiyordum da,sadece kendime hayrım yoktu sana nasıl hayrım olsunduki. Can borcu nasıl ödenir diye, günlerce,haftalarca,aylarca bu soru beyni mi yedi bitirdi we sen günden güne eriyip giderken, ben hiçbir şey yapamıyordum . Hayatımda tanıdığım sadece üç parmağımın sayısını geçmeyecek çok özel insanlardan birisin , kalbimdeki yerini hiç kimse ama hiç kimse dolduramaz , ertesi gün yoğun bakıma alındığın haberini aldım, hemen yanına koştum gece yarısı olmuştu doktor sabaha kadar her şeyin yoluna gireceğini anlatmaya çalışıyordu ailene, bense seni görmek istiyordum hiç kimseyi dinlemeden yoğun bakım kapısından içeri girdim beni engellemeye çalışıyorlardı, onları dinleyemezdim seni görmek istiyordum çünkü, doktorları we hemşireleri çok zorlamışım ki seni görmem için izin wermek zorunda kaldılar, yanına geldiğimde beni merak etme çok iyiyim diyordun we gülüyordun fakat acı çektiğini gözlerin anlatıyordu , doktor yanımıza gelmişti bana merak etme biz buradayız her şey düzelcek demişti hastaneden uzaklaştırmıştı nerden böyle olacağını bilirdim oysa sen ölürken yanında hiç kimseyi istememişin daha sonra doktorun açıkladı o zaman anladım demekki sadece bencil insanlar ölürken sewdiklerini yanında isterlermiş sen bencil değildin sen bi-taneydin yinede aklım almıyor , nasıl bu kararı aldın nasıl , eşini,çocuklarını, anneni- babanı, kardeşlerini ,beni bizleri nasıl bir anda elinin tersiyle ittin, sabah annem bana telefon etti hemen gel ben çıkıyorum dedi, size geliyormuş benimse aklıma gitmiş olduğun, bizi beni terk etmiş olduğun gelmiyordu daha zamanı değildi , bu can borcunu ödemenin bir yolu olmalıydı senden bi haber almak için hastaneyi aradım acı haberi bir hemşire werdi inanmadım 6 saat önce seninle konuşmuştuk yanındaydım elini tutuyordum gülüyordun ,ben iyiyim merak etmeyin diyordun,neden gittin neden ölüm sana yakışmadı be bi- tanem yakışmadı we ben sana borcumu ödeyemedim sonra size gittim annen we hayat arkadaşın çocuklarının annesi ağlıyordu ortalık yıkılıyordu oysa benim gözlerimde bir damla yaş yoktu bilirsin ben ağlayamam ağlayamadımda .öldüğüne inanamıyordum cenaze arabası ewin kapısına dayandı , hala inanamıyordum sadece ruhum- ruhum çok acıdı insanın ruhu acırmı diye merak ederdim , içimden bir şeyler kopuyor , şimdi sensizim we sana can borcumu ödeyememenin sancısını yüreğimde yaşıyorum, cenaze arabası mezarlığa doğru yol almaya başladı bende hemen arkandaki arabadaydım bir ara seni sollayıp mezarlığın kapısına senden önce gitmek istedim ,mezarlığa girmene izin wermiycektim toprak olmanı istemiyordum beni bu dünyada yalnız bırakmamalıydın bana bunu yapmıycaktın - yapmıycaktın işte , gözlerimin önünde seni toprağa werdiler, ne kadar acı demi, bende o an bi karar aldım, sen nasıl beni bırakıp gittiysen bende tanıdığım, bütün insanları birer birer hayatımdan çıkaracağım ,hiç kimseyi istemiyorum artık hayat dewam edecek , nasıl onuda bilmiyorum. Babam her zaman bana güçlü ol güçlü olmak zorundasın der ben bu gücün altında eziliyorum artık . alıntıdır

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder