Daha Güzel Yenil...!

Yaşamak fakirleştirir adamı.

Durmadan azalır, ama çoğalmazsın tutunduğun umudu bırakırsan eğer.

Deli-dolu, ipe-sapa gelmez hülyaların olmalı. “Ben yürürsem bir gün dağlar da yürür benimle” gibi mesela.

Tut ki yürüdün ve çakılıp kaldı dağlar, ne çıkar?

Değil mi ki umudu yaşadın bir zaman, bir zaman bununla avundun, ışıdı gözlerin bir müddet bu umutla, yetmez mi?

Yüreğinde de olsa bir ülkeyi fethedebilmelisin.

“Denizler durulmaz dalgalanmadan” boşuna mı yani?

Boşuna mı “yiğit yarasız olmaz?”

Nedir sana bir kahpelik değdiyse, bu kahpeliği yapan sen değilsen eğer?

Yılgınlık yılkı’lara hastır. Çünkü onlar onca yükü taşıdıktan ve onca yola vurulduktan sonra, tam da hak ettikleri ve ihtiyaç duydukları anda kendilerinden bir tutam ot bir avuç yem esirgenerek zemherinin ortasına salınıveren ama bahar gelip her yerde yeşermişken tekrar geme ve semere dönüp gelenlerdir. Onlar yılkı’lardır. Küheylan değil beygirdirler.

Ne yapmak gerek? Tabii ki beygirleşmemek…

Yani ki en ağır yükün altında bile ayaklarının altında köpüre köpüre ezdiğin bir otlak düşlemelisin.

Esas geme vurulmuşluk düşünü kaybettiğinde başlar.

Yenilmek iki ihtimalinden biridir savaşın. Anlatılacak bir hikayesi vardır. Ve elbette her hikayenin de bir kahramanı.

“İnsanlar savaşıyordu ve ben oturuyordum, elimde kabak çekirdeği”.

Kabağın ve çekirdeğin bir suçu yok ama ne böyle bir hikaye olur ne de böyle bir hikayenin kahramanı.

Uğruna kendini adayacağın, savaşacağın velev’ki yenileceğin bir şey, bir nesne, bir kimse yada neyse ne olmadıktan sonra nedir ki yaşamak?

Hiç kimse ebediyen kazanmaz, doğal olarak ta kaybetmez ebediyen.

Hiçbir şey olmaktansa bir şeydir yenilmiş olmak.

Bütün bunlar bir “yaşasın yenilgi” değil.

Hiç kimse yenilmek için savaşmaz. Bütün gayretiyle kazanmayadır onun savaşı. Ucunda yenilgi olsa bile budur işte asıl kazanmak.

Umudu yenmeden umutla yenilen adam kazanacaktır, elbet.

İyi bir yenilgi iyi bir aşk gibidir, efsaneleşir kendi ayarında.

İyi bir yenilgi kendisi zafer olur bazen ve allak-bullak eder bütün zaferleri.

Firavunun sihirbazlarının gözünü açan Musa’nın âsasına yenilgileri değil mi?

Adem’in hangi çocuğu unutur Habil’i, yenildi diye kabile?

Mazlum bir yenilgi zalim bir yengiden yeğdir daima.

Umutla yenilen ama umudunu yenmeyen, iyi bir aşk gibi iyi bir yenilgi gerek şimdi bize.



Haydi birlikte tekrarlıyoruz:

Şimdiye kadar savaştın ve hep yenildin.

Olsun.

Bir daha savaş ve daha güzel yenil..!



(S.BECKHET)

___________________________________________________________________________