| |  Avrupa yakasi’nin son bölümü çekildi!..
Avrupa yakasi’nin son bölümü çekildi!..
EKRANA VEDA EDECEK OLAN DİZİNİN SON BÖLÜMÜNÜN ÇEKİMLERİNDE NELER YAŞANDI? GÜLSE BİRSEL, CEM YILMAZ, TAMER KARADAĞLI VE CEM DAVRAN GİBİ İSİMLERİN DE YER ALDIĞI SON BÖLÜMÜ YAZDI VE AVRUPA YAKASI’NA VEDA ETTİ!..
Gülse Birsel altı yıldır süren Avrupa Yakası'nın bu hafta izleyeceğimiz final çekimlerini yazdı.
Coşkusuyla, hüznü ve göz yaşıyla, altı yıl süren yolculuğun son bölümü 24 Haziran'da izlenecek
Emel Sayın'la telefonda konuşuyorum... Bu insanın başına her gün gelen bir şey değil! Bizim ailemizde, yıllardır 'sanatçı kişiliği' dışında, önemli bir şahsiyet, adeta bir tanıdık hatta akraba gibidir Emel Sayın! Bizimkilere göre, sesini, sanatını, güzelliğini filan bir yana bırak ''Kibardır, hanımefendidir," ve bu sebeplerden ötürü de pek sevilir. Annemi kendisine çok benzetirler, dolayısıyla aynı iltifattan ben de nasibimi alırım ara sıra! Hep aynı "Evet, Emel Sayın'ın daha genç ve kamyon çarpmış hali," esprisini yaparım karşılık olarak. Ve 'kibarlığın' bir sanatçı için vasıf olduğu o güzel yıllarda da star olmasına rağmen, belki zaten doğuştan güzel, belki de hep gülümseyen biri olduğu için, yaşlılığı filan bırakın, sanki orta yaşın bile henüz ziyaret etmediği bir kadındır.
GELDİ Mİ SON ÇEKİM?
İlk o uyandırdı beni duruma. Avrupa Yakası'nın son bölümüne konuk olmasını rica ettim, hikâyeyi anlattım, detayları konuştuk. Sonra aniden konuşmamın arasında geçen bir iki tabiri fark edip "Nasıl yani," dedi, "Bitiyor mu? Tamamen mi bitiyor? Bir daha hiç olmayacak mı?" Sanırım konuşmanın başından itibaren bunun bir sezon finali olduğunu varsaymıştı ve şimdiyse üzgün, şaşkın hatta 'mızmızlanan' seyirci tepkileri vermeye başlıyordu... Bir hafta sonra, gazetecilerin hatta misafirlerimizin bile, yoğun ve tempolu çalışma, sesli çekim gibi sebeplerden girmesinin prensip olarak yasak olduğu 'bizim sette' garip bir hafta geçirdik. Dolayısıyla kimseden dinlemeyeceğiniz için, bir de SABAH gazetesi bu hafta başka bir konu yazmayı düşünen benden "Çok özel bir veda yazısı'" beklediğini ifade ettiğinden, bu hafta son ve gerçekten son bölümünü izleyeceğiniz Avrupa Yakası'nın o bölümü çekilirken, bizim tarafımızda neler oldu, anlatıyorum. Tuhaftır, sondan bir önceki bölümü çekerken duygusallıktan eser yoktu mesela. Güle oynaya, hatta çekimlerde en çok eğlendiğimiz haftalardan birini yaşadık. Sonra... Geldi mi son çekim! Dank etti mi kafaya! Büyük bir düğün-davet sahnesi, herkes şık şıkırdım. Veda partisi mi düğün sahnesi mi, duygular karışık. Kendini sulugözlülüğün kollarına daha ilk günden teslim edenler bir tarafta, benim de dahil olduğum veya olmaya çalıştığım "Ya sanki dünyanın öbür ucuna gidiyoruz, abartmayın ya..."cı, "Ay son defa fondöten sürülüyor, ay son defa kirpik takılıyor, ay son defa kahvem yanlış geliyor," gibi şakalarla durumu kurtarmaya çalışan 'taş kalpliler' bir tarafta! Kimin önce ağlamaya başlayacağı ya da kimin sette dayanıp evde sürüneceğiyle ilgili müşterek bahisler döndürecek kadar çirkiniz henüz! Ertesi gün işler biraz daha dramatikleşmeye başlıyor, zira birkaç oyuncunun son çalışma günü. Neyse ki sete Cem Yılmaz gelmiş, o da son bölüm konuğu, ve "Aman ne tatlı, aman ne komik," diye ikinci gün de acık öyle oyalanıyoruz. Bu esnada, arada ekipten, oyunculardan biri, mesela dünyanın en duygusal ve şahane kadını Suna Keskin, pat diye "Ay ben çok kötüyüm ha, söyleyeyim," diyor ve bizi de kötü yapıyor! Tam toplayacağız, makyöz Sema, tepemde yaş döke döke eminim bulanık görerek el yordamıyla güya gözaltıma rötuş yapıyor! Her sabaha karşı setten eve gittiğimde, üzüntülü, veda eden, inanmayan ve eylülde yeni bölümleri beklediğini söyleyen, ama çoğunlukla kızgın ve protestocu seyirci e-posta'larıyla karşılaşıyorum! "Bir sene daha, hatırım için," diyen de var, hem vallahi hem billahi "Sen kimsin bitirmeye kalkıyorsun, artık o senin değil bizim dizimiz, eşşek gibi yazacaksın," diyen de! 'Hissi duygular' saatler ve günler ilerledikçe seti sarmaya ve hatta ele geçirmeye başlıyor! Sahneler çekilip bittikçe, "Evet bu sahne falanca oyuncunun son sahnesiydi," deyip kendisini alkışlıyoruz, sarılmalar başlarken hop şampanyalar geliyor! Kimimiz alkışlanırken işi laubaliliğe vuruyor, kimimiz, örneğin harika Rutkay Aziz, tam yapılması gerektiği gibi, hüzünlü ama umut dolu kısa bir konuşma yapıyor. 20'den fazla oyuncu var, alkolik olmak üzereyiz! Kimi ortama uymak için içiyor kimi üzüntüden! Son gün geliyor, artık gece olmuş, bölüm bitmek üzere. Engin'in son sahnesinde ağlamalar, vedalar yoğunlaşıyor. Engin, son Burhan Altıntop repliğini "Niye herkes böyle düşünüyor ya? Karaktersiz miyim ben?"i "Aslı yievrum,"a söylüyor ve alkışlarla gidiyor...
SONRA İPLER KOPUYOR
Sabaha karşı dört. Tek bir sahne kalmış. Aslı, Şahika, Yaprak ve Fatoş, bir hastane odasında. Son bölümün, son çekilen sahnesi, son replikler. Kısacık aslında ama... Bilmemkaç bölümdür oynayan dört oyuncu aniden bu kadar mı beceriksizleşir?! Lafları söyleyemiyoruz, nerede duracağımızı unutuyoruz, sahne neşeli, ama bizim suratlar buruk. Kaç kere çekiyoruz bilmiyorum. "Paydos!" der demez, sanki düğmeye basılmış gibi, kız kıza, hüngür şakırt, sarıla sarıla, burnumuzu sile sile, en sümüklü halimizle ağlamaya başlıyoruz! Sonra ipler kopuyor! Kameramanlar, sesçiler, reji, biz, herkes ağlıyor, herkes birbirine sarılıyor, Hale ve sanki benim de sesim güzelmiş gibi bendeniz, bağıra bağıra şarkılar söylemeye başlıyoruz. Herkes katılıyor, dekordan çıkılıyor, saçma bir toplu delilik, ağlamalışarkılı bir seti 'son dolaşma' yaşanıyor! Sabaha doğru artık herkes evine gidiyor. Kapılar kitleniyor. Ertesi gün sabahtan Sütçüoğlu rezidansının, muhallebicinin, dergi ofisinin, kafenin, Dilber Hala'nın salonunun eşyaları sponsorlara geri gönderiliyor, duvarlar sökülüp çıkarılıyor... Geriye bir tek bu çarşamba seyredecekleriniz, bir de altı yıl boyunca sizin ve bizim güldüklerimiz yanımıza kâr kalıyor. Hoşçakalın... Şimdilik...
|
